Havenbedrijf

Het afgelopen jaar heb ik gewerkt aan een kunstwerk voor de liftwachtruimtes van World Port Center in Rotterdam. Het kunstwerk ontsluit de private kant van de haven.
Eerder dit jaar werd een lichtbak als een pilot geinstalleerd. De lichtbak is uitgevoerd in aluminium en is scharnierend, zodat achterliggende deuren toegankelijk blijven. Gisteren presenteerde ik het resultaat van een jaar lang scouten en fotograferen in het havengebied. De komende maand worden acht nieuwe etages toegevoegd en in de loop van het volgende jaar volgen er steeds twee. Het geheel zal aan het eind van de zomer afgerond zijn.

Candy and a Currant Bun

Sliding

Een wandeling door het herfstige park terwijl de voetbal voor ons uit rolt, door mijn dochter in beweging gehouden. Het ruikt intens hier buiten, de kanaries in de kooien zingen opgewonden een lied als door de aanraking van het enige straalje zon op deze druilerige dag. Het gras is zeiknat, de gele bladeren bedekken de drassigheid. Daar komt ze aangerend, een ongecontroleerde beweging en boem! Het rode jasje en de blauwe jurk zijn op slag zwart van de modder. Tranen rollen over haar wangen en een kloppende knie verjaagd de pret van zojuist. Maar een mooie sliding was het, later geeft ze dat ook toe: “zag je mij gaan papa”!

Monografie

In mei 2010 verschijnt een monografie over mijn werk. Dit zal zijn in een periode waarin verschillende tentoonstellingen samenvallen. De titel van het boek: 'Still Motion, lyric reflections on urbanism'. Deze week maakte vormgever Jan van Mechelen de cover voor de tweede keer. Het voordeel van het maken van een dummy is dat dan na maanden reflectie duidelijk wordt dat nog beter kan. Het boek wordt uitgegeven door uitgeverij 'd Jonge Hond.

Veiligheid

Het veiligheidsbeleid van de energiecentrale op de Maasvlakte is zeer streng. Niemand mag zonder de instructiefilm te hebben gezien het terrein op. Zonder VGA training mag je zowiezo nergens lopen, alleen onder begeleiding. Begeleider Ronald legt in alle rust uit dat mijn verzoek toch wel enige haken en ogen in zich draagt. Het willen beklimmen van de oude schoorsteen is normaliter alleen voorbehouden aan gespecialiseerde bedrijven. Een alpinist zou mij het beste kunnen begeleiden, want wat moet er gebeuren als ik op 135 meter ben aangekomen en niet meer naar beneden durf. Het lijkt een grap maar Ronald meent het in alle ernst. Zelfs actievoerders als Greenpeace huren voor een illegale protestactie alpinisten in, verteld hij.

Ik stel voor om eerst maar eens naar het nabije dak te gaan. Daar vanaf kan ik beter inbeelden hoe het beeld vanuit de schoorsteen eruit zou kunnen zien.

Bij verlaten van het terrein staat bij de poort een kabouterachtige pop opgesteld, die mij in drie talen veiligheidsvoorschriften toespreekt, je zou het bijna niet serieus nemen.

P

Rijdend van Den Bosch richting Rotterdam kom ik in een file bij Waalwijk. Het verkeer staat er totaal stil. Tijd voor een hoognodige plaspauze. In Oostenrijk strandde ik dit jaar ook al eens op een snelwegparkeerplaats in een uitvlucht uit de toen urenlang durende file.
Nu rijd ik een parkeerplaats op in het Brabantse, het is er opvallend druk met veel bestelauto’s. Blikken kijken op als ik voorbij rijd. Al snel loopt een dame langszij, die mij veelbetekenend aankijkt. Er is hier meer aan de hand in dit vreemde decor, de stilstaande snelweg op de achtergrond en opeens nog meer in zwart leer geklede dames om mijn auto heen. En opvallend veel mannen met petten en snorren die mij woest aankijken. Het is nog maar 7 uur ’s avonds en het kost mij grote moeite de gène de overwinnen en de auto te verlaten, om verderop bij een boom een plas te doen.

Efteling

'De droomvlucht', wachttijd 45 minuten, 24 rijen met minstens 30 mensen. De knop moet mentaal om dit te kunnen meemaken. Mijn dochter was hier vorig jaar ook en wil dolgraag nogmaals. Zij kent de uitkomst van het wachten, maar vermaakt zich met koprollen over de dranghekjes. Aan het einde wacht een prachtig decor met elfjes en trollen, te zien vanuit een rollend karretje, zo weet zij al.
In de wachtrij staat ook Andre Rouvoets, keurige man, blauwe outdoor jas, rode rugzak om. Steeds bij het passeren van de hoek kijken we elkaar aan en lezen elkaars blik. Weinig doorstroom so far, tja, wat voor keus hebben we eigenlijk. We zijn als vee, maar dan denkend. En terwijl ik dit schrijf en opkijk inspecteert Rouvoets diep in gedachten zijn schoenen. Eigenlijk wil ik iets tegen hem zeggen, iets wat ik meestal denk over zijn partij. Maar ik blijf stil en samen accepteren we ons lot.